داسَم ولی ببخش علف را صدا زدم               دست خودم نبود چنین نابجا زدم

وقتیکه لابه لای دلم کوه می شدی                سنگ تو را به سینه ی آیینه ها زدم

ابلیس این غرور چنان در بَرم کشید               کز بام کبر طعنه به نام خدا زدم

موسی کنارقصه من سخت می گریست        وقتی به نیل فاجعه آن شب عصا زدم

آن لحظه آب از سر من داشت می گذشت        فرصت نبود تا که بگویم چرا زدم

چندی است آخرین غزلم گشته این غزل            آغاز کن مرا که نگویند جا زدم .