بودائی ها می گویند :

 تمام رنج بشر بخاطر چنگ انداختن او به اوضاع گذشتهُ هستی ست

 

 

 

 

 

 

وقتی این توقع را که آینده باید تداوم گذشته باشد از زندگی حذف کردیم آنگاه آرامش بیشتری را برای ذهن خود تضمین کرده ایم .

 

 

ما ایستادگی را از طبیعت می آموزیم رودی که از رفتن باز بایستد بوی گند میگیرد همچنین انسانی که از رفتن متوقف می شود چه از نظر جسمانی و چه از نظر روانی ، سرنوشتی مشابه خواهد داشت .

 

نقطه ی شروع اینجاست ...

                                                                                                                                 لائوسه

   

             ما زنده بر آنیم که آرام نگیریم                   موجیم که آسودگی ما عدم ماست

 

طبیعت گاه به گاه به استراحت و آسودگی نیاز دارد . خاک آسودگی می خواهد ، گوزنها و مارها خواب زمستانی می خواهند و حتی ماهی هم با چشمهای باز می خوابد. ما هم می توانیم از طبیعت بیاموزیم . ما نیز به فراغت ، به استراحت ، به مرور ، به تأمل و به بودن نیازمندیم .

 

یک انسان کامل بودن بسیار ارزشمند است ، انسانهایی که شهامت پرداخت بهای عشق را دارند بسیار انگشت شمارند ، عاشق کسی است که تمام اندیشه امنیت را رها کرده است و بی پروا به روی هر خطری آغوش گشوده است . باید زندگی را همچون معشوقی در آغوش گرفت .            موریس وست

                                                       

 

 

   فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم                        بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشنِ قدسم چه دهم شرح فـــراق                         که در انی وامگه حادثه چون افتادم

من مَلِک بودم و فردوس برین جایم بود                           آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایة طوبی و دلجویی و حورِ لب حوض                          به هوای سرِ کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست                            چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

  کوکـب بخت مرا هیچ منجــم نشناخت                           یارب از مادر گیـتی به چه طالع زادم

تا شدم حلقه به گوشِ در میخانة عشــق                             هردم آید غمی از نو به مبارک بادم

می خورد خون دلم مردمـک دیده سزا                             که چرا دل به جگر گوشة مردم دادم

پاک شد چهرة حافظ به سرِ زلف ز اشک                             ورنه این سیـل دمادم ببرد بنیـــادم

                                                                                                                       

                                                                                                            حضرت حافظ

 

 

 

 


از ســــــــــــــــــــبز به به ســـــــــــــــــــــــــبز ...

من در این تاریکی

فکر یک برة روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد

من در این تاریکی امتداد ترِ بازوهایم را

زیر باران می بینم ، که دعاهای نخستین بشر را تر کرد

من در این تاریکی

در گشودم به چمنهای قدیم

به طلایی هایی که به دیوارِ اساطیر تماشا کردیم

من در این تاریکی ،  ریشه ها را دیدم

و برای بتة نورس مرگ آب را معنی کردم .

 

                                                                                      سهراب سپهری